Wie ben ik?
That’s the question! Worden wie ik ben, loslaten wat niet echt bij mij hoort, mijn talenten ontwikkelen en leven naar mijn ware aard. En anderen inspireren om dat ook te doen, Dat is waar het in mijn leven om draait. Ik leef een bewogen leven, dat langzaam maar zeker steeds vreugdevoller stroomt en meer en meer klopt met wie ik in wezen ben.
Mijn naam is Saskia en ik bewoon dit lichaam alweer 55 jaar.. Ik ben geboren en getogen in Den Bosch, maar woon sinds 1990 in Nijmegen. Toen ik hier voor het eerst kwam, na een jaar zwerven door het buitenland, wist ik meteen dat ik hier wilde zijn. En dat voel ik nog steeds zo, het is een stad naar mijn hart, vanwege de sfeer, de prachtige natuur en de vele fijne mensen en verbindingen.
Ik begon met een studie Culturele Antropologie, maar na twee jaar aan de universiteit (waarvan ik al een deel in India doorbracht), concludeerde ik dat de wetenschap mij geen bevredigende antwoorden gaf op mijn levensvragen. Voor mijn gevoel beperkte de wetenschappelijke benadering zich tot de logica en het verstand, het hoofd. Hart en ziel werden maar weinig betrokken. Ik keerde de universiteit mijn rug toe en vertrok weer naar India, waar het dagelijks leven in mijn ogen doordrenkt was van magie en bezieling. Natuurlijk leven ook daar vele mensen in beperking en verre van ideaal. Maar het extreme contrast dat ik ervaarde tussen de westerse en de oosterse cultuur, wekte mijn onderzoekende aard en bracht mij op het pad van bewustzijnsontwikkeling en spiritualiteit.
Iets over mijn jeugd
Ik was een gevoelig en creatief kind. Ik hield ervan om op te gaan in mijn eigen fantasie wereldje, op mijn kamertje, of in de natuur. Ik was ook expressief en temperamentvol, maar dat uitte zich vooral thuis en met vertrouwde vrienden. In de buitenwereld was ik enigszins op mijn hoede. Ik werd soms gepest met mijn rode haar, en probeerde zo min mogelijk op te vallen. Ik hield me stil en klein.
Toen ik naar de brugklas ging, maakte ik bewust een nieuwe start door me stoer en uitdagend op te stellen. Ik maakte me groot. Dat had succes; ik kreeg veel vrienden en had het prima naar mijn zin. Maar onder de oppervlakte leed ik ook onder het masker dat ik droeg. Het onvermogen om mezelf te zijn in kracht én kwetsbaarheid, de spanningen thuis, gevoelens van eenzaamheid en kritiek op mezelf.
Op mijn eigen pad
In 1989, na mijn vwo-examen ging ik zodra ik kon op reis. Ik wilde weg. Nieuwe horizonten ontdekken. Mezelf opnieuw uitvinden, los van het bekende straatje. Vrijheid. In die tijd hadden we nog geen internet of mobiele telefoon. Dus weg was écht weg!
Ik vond het heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en steeds een tijdje intensief samen op te trekken.
Ik had het vermogen om van het leven genieten met weinig middelen. En kreeg ook veel hulp op mijn weg.
In Griekenland genoot ik van de zee en de overvloedige natuur. Ik ontmoette Kostas, een man die drie uitspraken deed die ik nooit ben vergeten: ‘Be as you are, don’t force yourself & let it be’.
In Bulgarije werd ik geraakt door de gastvrijheid van de mensen die zelf zo weinig hadden en zich onvrij voelden in letterlijk die laatste dagen van het communistische regime.
In Israël werd ik voor het eerst in mijn leven geconfronteerd met onderdrukking en geweld waarvan ik in een shock raakte. Ik werd me meer en meer bewust van wat het betekende om opgegroeid te zijn in welvarend Nederland en van de voorrechten van mijn paspoort. Ik besefte dat de vrijheid die ik als vanzelfsprekend beschouwde, voor vele anderen een fel begeerd goed was. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel.
Toch ontdekte ik ook een enorm vertrouwen vanbinnen. Het was voor mij heel natuurlijk om me mee te laten nemen door de stroom en me steeds opnieuw te openen voor het onbekende.
Ik kwam op het spoor van sjamanistische visies en spirituele boeken. Toendertijd waren het maar tipjes van een sluier, maar het resoneerde voor mij en dat is sindsdien altijd zo geweest.
Nadat ik stopte met Antropologie, besloot ik een HBO-opleiding Agogie te gaan doen. In een sfeervol oud kloostergebouw, met veel creatieve vakken (mijn hoofdvak was Dans & Beweging) en de gezelligheid van klassikale lessen. Dat beviel me veel beter. Ik heb genoten van die tijd, wonend op een kamer in een fijngelegen studentenhuis, met bijzondere huisgenoten.
Kunnen zijn met wat er is, hier en nu
Tot mijn 33e was ik zo vaak ik kon op reis. In Nederland werkte ik en leefde spaarzaam, zodat ik daarna weer maandenlang vooral in India kon vertoeven. Maar toen ik in 2003 moeder werd, kon ik niet meer anders dan me overgeven aan het leven hier. Dat ging niet vanzelf. Als alleenstaande moeder van eerst één en toen twee jongens heb ik mij vaak radeloos gevoeld. Het heeft heel wat jaren geduurd voordat ik er vrede mee had om ‘gewoon’ hier te zijn.
Toch voelde ik wel dat dát is waar het om gaat: kunnen zijn met wat er is, hier en nu. De situatie waarin ik was beland, met kinderen van vaders met psychische stoornissen, maakte dat ik daar niet omheen kon. Ik kon niet meer naar Verweggistan vliegen, ik moest hoe dan ook blijven en leren zijn met wat er is. Doen wat er nodig was om enige rust te vinden en te brengen in de vaak stormachtige situatie.
Uiteindelijk was het precies wat ik nodig had om de vrede in mezelf te vinden. Om reizen te maken in mijn innerlijke wereld, in plaats van in verre oorden. Om in ’t hier en nu aanwezig te zijn, en het genieten niet uit te stellen tot ik weer op reis ben. Het heeft me leren thuis te komen bij mezelf, in mijn eigen basis. En om beetje bij beetje te ontdekken wat ík bij kan dragen aan deze wereld, vanuit mijn eigenheid. Dat geeft een fijn gevoel van verwondering en diepe vervulling.
Ik heb geleerd dat ik níet altijd kan kiezen wát er op mijn pad komt, maar wel hoe ik mij ertoe verhoud. Die levenshouding geeft rust en verankering in mijzelf. Zachtheid, verwondering en flow in mijn leven. En het helpt me om keuzes te maken die beter bij me passen. Nu ervaar ik het leven als een eindeloos fascinerend avontuur, wat mij uitnodigt om steeds meer van mijzelf te ontdekken en in te zetten.
Focussen
Toen ik ruim 10 jaar geleden met Focussen of Focusing in aanraking kwam, via een boekje van Ann Weiser Cornell, werd ik geraakt door de heldere eenvoud van deze methode. Het bracht alles bij elkaar wat ik altijd al voelde maar waar ik nog geen woorden voor had.
Het gaf me een manier om in mijzelf, via de verbinding met mijn lichaam, na te voelen wat waarheid is voor mij. Het brengt het denken, voelen en ervaren samen op een manier die maakt dat ik er handen en voeten aan kan geven. Het heeft mijn intuïtie doen opbloeien.
Het geeft me een veilige basis in mijzelf, waarmee ik pijnlijke gevoelens gezelschap kan houden.
Het laat me voelen wat ik werkelijk verlang… zonder het meteen te hoeven hebben.
Het laat me ervaren waar ik vast zit in beperkende overtuigingen en patronen.
Het helpt me geduld en vertrouwen te ontwikkelen om het proces zich op zijn eigen tempo te laten ontvouwen.
En…: het brengt me altijd weer terug bij Liefde. De essentie van alles en iedereen.
“Stil zitten, niets doen, het gras groeit, de lente komt…” is een Zen-gezegde waar ik van hou.
Het ritme volgen van binnenuit.
Zo kom ik tot bloei. En kan ik mijn deel doen. Niet meer en niet minder dan dat.
Dat is wat ik wens voor ons allemaal. Als ieder doet waarvoor zij op aarde zijn, creëren we samen een nieuwe wereld.
Lees meer over Saskia en haar ervaringen en opleidingen op de volgende pagina.