Over Saskia

Hallo, ik ben Saskia, 53 jaar, moeder van twee puberzonen. Geboren en getogen in Den Bosch, maar nu alweer 33 jaar in levende lijve in Nijmegen, een stad naar mijn hart, vanwege de sfeer, de prachtige natuur en de vele fijne mensen om me heen.

Ik heb een bewogen leven achter de rug, dat langzaam maar zeker steeds moeitelozer stroomt en meer en meer klopt met wie ik in wezen ben.

Op deze pagina zal ik een paar thema’s uitlichten die mij hebben gevormd.

Als kind was ik gevoelig en creatief. Ik hield ervan om op te gaan in mijn eigen fantasie wereldje. Ik was ook expressief en temperamentvol, maar dat uitte ik vooral thuis. In de buitenwereld hield ik mij vaak stil en was ik enigszins verlegen. Ik werd soms gepest met mijn rode haar, en probeerde daarom zo min mogelijk op te vallen. Ik hield me klein.

Dit is tenminste hoe ik het onthouden heb, maar of het waar is?

Toen ik naar de brugklas ging, maakte ik bewust een nieuwe start door me stoer en uitdagend op te stellen. Ik maakte me groot. Dat had succes; ik maakte veel vrienden en had het er prima naar mijn zin. Maar onder de oppervlakte leed ik ook onder het onvermogen om mezelf te zijn in kracht én kwetsbaarheid, de spanningen thuis en minderwaardigheidsgevoelens.

Na de middelbare school ging ik zodra ik kon op reis. Ik wilde weg. Nieuwe horizonten ontdekken. Mezelf ontdekken, los van het bekende straatje. Dat reizen heeft me goed gedaan, maar ook diep geraakt en veranderd.

Ik vond het prachtig om nieuwe mensen te ontmoeten, maar het viel me niet mee om steeds weer afscheid te nemen. In Israël werd ik voor het eerst in mijn leven geconfronteerd met onderdrukking en geweld waarvan ik in een lichte shock raakte.

Maar ik ontdekte ook een enorm vertrouwen vanbinnen en mijn vermogen om van het leven genieten met weinig middelen. Het was voor mij heel natuurlijk om me mee te laten nemen door de stroom en me steeds opnieuw te openen voor het onbekende.

Ik kwam op het spoor van sjamanistische visies en spirituele boeken. Toen waren het maar tipjes van een sluier, maar het resoneerde voor mij en dat is sindsdien altijd zo geweest.

Toen ik een jaar later terug kwam, was het heel moeilijk om weer te wennen aan het Nederlandse. Mijn oude vrienden waren al ingeburgerd in verschillende studentensteden. Intuïtief koos ik voor Nijmegen. Ik begon aan de studie Culturele Antropologie, maar wetenschap bleek niet mijn ding. Na nog meer reizen, besloot ik een HBO-opleiding te gaan doen, in een sfeervol oud gebouw, met veel creatieve vakken (mijn hoofdvak was Dans & Beweging) en klassikaal les. Dat beviel me beter. Ik heb genoten van die tijd, wonend op een kamer, met bijzondere huisgenoten.

Over Saskia KImman

Kunnen zijn met wat er is, hier en nu

Tot mijn 33e was ik zo vaak ik kon op reis. In Nederland werkte ik en leefde spaarzaam, zodat ik daarna weer maandenlang vooral in India kon vertoeven. Maar toen ik in 2003 moeder werd, kon ik niet meer anders dan me overgeven aan het leven hier. Dat ging niet vanzelf. Als alleenstaande moeder van eerst één en toen twee jongens heb ik mij vaak radeloos gevoeld. Het heeft heel wat jaren geduurd voordat ik er vrede mee had om ‘gewoon’ hier te zijn.

Toch voelde ik wel dat dát is waar het om gaat: kunnen zijn met wat er is, hier en nu. De situatie waarin ik was beland, met kinderen van vaders met psychische stoornissen, maakte dat ik daar niet omheen kon. Ik moest hoe dan ook zijn met wat er was. Doen wat er nodig was om enige rust te vinden en te brengen in de vaak stormachtige situatie.

Uiteindelijk was het precies wat ik nodig had om de vrede in mezelf te vinden. Om reizen te maken in mijn innerlijke wereld, in plaats van in verre oorden. Om hier en nu aanwezig te zijn, en het genieten niet uit te stellen tot ik weer op reis ben. Het heeft me leren thuis te komen bij mezelf, in mijn eigen basis. En om beetje bij beetje te ontdekken wat ík bij kan dragen aan deze wereld, vanuit mijn eigenheid. Dat geeft een fijn gevoel van verwondering en diepe vervulling.

Ik heb geleerd dat ik niet altijd kan kiezen wát er op mijn pad komt, maar wel hoe ik ermee om ga. En die levenshouding blijkt ook de omstandigheden aan te trekken die beter bij me passen.

Focussen

Focussen is daarbij heel behulpzaam.

Het is het fundament onder al het andere…
Het ondersteunt me in roerige tijden en bij ingrijpende gebeurtenissen. En ook in het dagelijks leven helpt het me te zijn met wat er is en te kiezen voor wat wezenlijk is.
Het laat me weten wat ik werkelijk verlang… zonder het meteen te hoeven hebben.
Het laat me ervaren waar ik vast zit in beperkende overtuigingen. 
Het geeft me de moed om voorbij oude patronen te gaan en stapjes vooruit te zetten op mijn pad.
Alles wat het nodig heeft is aandacht, acceptatie, vertrouwen en… geduld. Geduld om het proces zich op zijn eigen tempo te laten ontvouwen.

Over Saskia KImman

“Stil zitten, niets doen, het gras groeit, de lente komt…” is een Zen-gezegde waar ik van hou.

En al is ‘niets doen’ vaak teveel gezegd voor mij, ‘minder doen’ levert me echt veel op! Een balans tussen ontspanning en actie. En creëren vanuit de diepte in plaats van vanuit gewoonte=patronen.

Zo kom ik tot bloei. En dat is wat ik wens voor iederéén. Want als we allemaal doen waarvoor we op aarde zijn, creëren we samen een fijnere wereld!


Lees meer over Saskia en haar ervaringen en opleidingen op de volgende pagina.